این روزها دیگر به جز عده ی کمی از دوستانم دیگر دل تنگ ، کس دیگری نمی شوم .این روزها همه حس های درونی ام را با خساست خرج می کنم .این روزها کمتر دل می بندم و بیشتر فکر می کنم . این روزها نوشته های قدیمی ام را با دقت ادیت می کنم و تلواسه های خودم را پالایش می دهم . امروز صبح به پارک بزرگ جزیره رفتم .پشت دوچرخه ام با آی پاد به گوش به خودم و خودم فکر کردم .سالهای بسیاری ست که در خودم فرو رفته ام و گاهی اوقات مثل اشباح زندگی کرده ام .همه کس آمده و رفته . خاطرات دلمرده و گاه شادی بخش ، ساعاتم را بی وفقه پر کرده . گاهی خوشحال شده ام و گاهی دلسرد از همه چیز و همه کس .این روزها جرات اعتراف به همه چیز را پیدا کرده ام .گاهی با او حرف می زنم . حرف هایی را بر زبان می آورم که شاید همین چند ماه قبل جرات ابرازش را نداشتم ، ولی حالا راحت تر و نرم تر به خودم نگاه می کنم .درون آدم ها را بهتر از قبل می بینم . خودم را دارم باز پیدا می کنم . دائما در حال خواندن و نوشتن و دیدن هستم . حتی با چشمان کاملن بسته نیز می توانم فکر کنم ! دریچه های قبلن بسته شده به رویم ، حالا بازشده .کد حس های گم شده ام را دارم بازگشایی می کنم .از خودخواهی های خودم دارم می کاهم .احترامی که به خیل عظیم آدم هایی که می شناختم را از دست داده ام .دیگر برایم مهم نیست در آن سر دنیا نویسنده ، شاعر ، محقق و روشنفکری که می شناختم ، خودش را باخته یا نباخته .کار جدید بیرون داده و یا نداده .دوست دختر یا دوست پسرش را دوست دارد یا که ندارد .برایم شکل ظاهری و باطنی آدم های دور و برم دیگر زیاد مهم نیست . مهم این من ، درون خودم هست و بس . حالا این اسمش خودخواهی باشد یا که نباشد .اگر برای لحظه ای ، می گویم اگر لحظه ای ، شاد بشوم انعکاسش را به بیرون منتقل می کنم .اگر غمگین و خسته از آداب زیارت باشم باز هم ابراز می کنم .مگر می شود یک آدم همیشه خوش و یا ناخوش باشد .خیلی ها فکر می کنند من در پست هایم هذیان می نویسم . خیلی ها می گویند داستان می نویسد . بعضی ها اسمش را روایت روزانه می گذارند . خیلی ها عیاش صدایم می کنند . خیلی ها حسرت این روزهای مرا می برنند . مگر می شود یک آدم با هزار نفر رابطه داشته باشد . مگر می شود اسم کاراکتر های رمانش را هی عوض کند .با یکی سکس کند . با یکی دیگر مشروب بخورد .با یکی قهوه و با یکی دیگر فقط حرف بزند .به گذشته ی خودم که نگاه می کنم خیلی پاره های گم شده و یا متصل به هم پیدا می کنم .از خودم خیلی هم راضی نیستم ولی نا شکر هم نیستم . خیلی وقت پیش ها باید می مردم ولی زنده ماندم .حالا به هر دلیلی .به هیچ عنوان دلم نمی خواد ادای قهرمان ها را بازی کنم . به هچ عنوان نمی خواهم روشنفکر باشم . به هیچ عنوان دلم نمی خواد آه و ناله سر دهم . آنچه که می نویسم از درون خودم تراوش می کند .حال چه بد و چه خوب .روزهای سخت و روزهای نرم بسیاری را گذرانده ام . دلم نمی خواد درون هیچ تشکلی قرار بگیرم . دلم نمی خواد بیش از حد وابسته به کس و چیزی باشم . دلم می خواد آزاد و رها باشم . پس از سالها به قول گلسرخی فهمیده ام ثقل زمین کجاست . این روزها دارم جای پایم را سفت می کنم تا از هیچ بادی نلرزم . اگر از اروتیک می نویسم اگر عاشق عکس و فیلم و موسیقی هستم . به خاطر این است که دنیای خودم را به درستی پیدا کرده ام .نه کسی را می آزارم و نه دوست دارم کسی دلم را بشکند . در طی این سالها حسابی پوست کلفت شده ام .می نویسم چون با نوشتن احساس می کنم هستم . همین برای ادامه ی زندگی ام کافی ست . به هیچ عنوان نمی توانم گذشته هاییم را فراموش کنم . به هیچ عنوان پاک کنی به دست نگرفته ام تا همه خاطراتم را پاک کنم .که نشدنی ست .مثل ویراستاری ، کتاب زندگی ام را به دست گزفته ام و آرام آرام ادیت اش می کنم .اگر از کسی می نویسم که پازل های شخصیتش را دوست دارم بر من حرجی نیست چون این گونه دوست دارم ! دوستان واقعی و مجازی ام را دوست دارم . چون دائما با هم ، خودمان را تراپی می کنیم .نسل بعد از انقلاب و قبل از آن مشکلش فقط نظام منحط شاهنشاهی و اسلامی نیست . ما به شکل کاملن تاریخی در بن بست قرار گرفته ایم . ما مشکل هویتی داریم . ما هنوز نمی دانیم چه چیز خوب است و چه چیز بد .! از حرف های سیاسی حالم به هم می خورد چون یک مشت عمله ی زور و تزویر ، دوست دارند معماری شخصیتی ما را به دست بگیرند .از اینکه کسی به من بگوید چه غلطی باید بکنم متنفرم ! خودم به راه افتاده ام .زمین خورده ام .در معبر سالهای شصت و هفتاد زندانش را هم رفته ام . تاوانش را هم داده ام .اصلن دوست داشتنی نیست که بدنت و روحت را به کسی بدهی که لیاقت نجاری اش را ندارد .دوست دارم تنها باشم و با کسی زندگی کنم که مرا به خاطر خودم و روحم و جسمم دوست داشته باشد .ماههای بسیاری ست که دیگر به هیچ کنش و واکنشی از سمت دیگران فکر نمی کنم .من خدای وجود خودم هستم و بس .