بگذارید این وطن دوباره وطن شود.
بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود.
بگذارید پیشاهنگ دشت شود
و در آن‌جا که آزاد است منزلگاهی بجوید.

)این وطن هرگز برای من وطن نبود(

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویاپروران در رویای
خویش‌داشته‌اند.ــ
بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود
سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی‌اعتنایی نشان دهند نه
ستمگران اسباب چینی کنند
تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا درآورد.
)این وطن هرگز برای من وطن نبود(

آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را
با تاج ِ گل ِ ساخته‌گی ِ وطن‌پرستی نمی‌آرایند.
اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زند‌گی آزاد است

و برابری در هوایی است که استنشاق می‌کنیم.

)در این «سرزمین ِ آزاد‌گان» برای من هرگز
نه برابری در کار بوده است نه آزادی(

بگو، تو کیستی که زیر لب در تاریکی زمزمه می‌کنی؟
کیستی تو که حجابت تا ستاره‌گان فراگستر می‌شود؟

سفیدپوستی بینوایم که فریبم داده به دورم افکنده‌اند،
سیاهپوستی هستم که داغ برده‌گی بر تن دارم،
سرخپوستی هستم رانده از سرزمین خویش،
مهاجری هستم چنگ افکنده به امیدی که دل در آن بسته‌ام
اما چیزی جز همان تمهید ِ لعنتی ِ دیرین به نصیب نبرده‌ام
که سگ سگ را می‌درد و توانا ناتوان را لگدمال می‌کند.

من جوانی هستم سرشار از امید و اقتدار، که گرفتار آمده‌ام
در زنجیره‌ی بی‌پایان ِ دیرینه سال ِ
سود، قدرت، استفاده،
قاپیدن زمین، قاپیدن زر،
قاپیدن شیوه‌های برآوردن نیاز،
کار ِ انسان‌ها، مزد آنان،
و تصاحب همه چیزی به فرمان ِ آز و طمع.

من کشاورزم ــ بنده‌ی خاک ــ
کارگرم، زر خرید ماشین.
سیاهپوستم، خدمتگزار شما همه.
 من مردمم: نگران، گرسنه، شوربخت،
که با وجود آن رویا، هنوز امروز محتاج کفی نانم.
هنوز امروز درمانده‌ام. ــ آه، ای پیشاهنگان!
من آن انسانم که هرگز نتوانسته است گامی به پیش بردارد،
بینواترین کارگری که سال‌هاست دست به دست می‌گردد.
با این همه، من همان کسم که در دنیای کُهن
در آن حال که هنوز رعیت شاهان بودیم
بنیادی‌ترین آرزومان را در رویای خود پروردم،
رویایی با آن مایه قدرت، بدان حد جسورانه و چنان راستین
که جسارت پُرتوان آن هنوز سرود می‌خواند
در هر آجر و هر سنگ و در هر شیار شخمی که این وطن را
سرزمینی کرده که هم اکنون هست.
آه، من انسانی هستم که سراسر دریاهای نخستین را
به جست‌وجوی آنچه می‌خواستم خانه‌ام باشد درنوشتم
من همان کسم که کرانه‌های تاریک ایرلند و
دشت‌های لهستان
و جلگه‌های سرسبز انگلستان را پس پشت نهادم
از سواحل آفریقای سیاه برکنده شدم
و آمدم تا «سرزمین آزاد‌گان» را بنیان بگذارم.

آزاد‌گان؟
یک رویا ــ
رویایی که فرامی‌خواندم هنوز امّا.

آه، بگذارید این وطن بار دیگر وطن شود
ــ سرزمینی که هنوز آن‌چه می‌بایست بشود نشده است
و باید بشود! ــ
سرزمینی که در آن هر انسانی آزاد باشد.
سرزمینی که از آن ِ من است.
ــ از آن ِ بینوایان، سرخپوستان، سیاهان، من،
که این وطن را وطن کردند،
که خون و عرق جبین‌شان، درد و ایمان‌شان،
در ریخته‌گری‌های دست‌هاشان، و در زیر باران خیش‌هاشان
بار دیگر باید رویای پُرتوان ما را بازگرداند.

آری، هر ناسزایی را که به دل دارید نثار من کنید
پولاد ِ آزادی زنگار ندارد.
از آن کسان که زالووار به حیات مردم چسبیده‌اند
ما می‌باید سرزمین‌مان را آمریکا را بار دیگر باز پس بستانیم.
آه، آری
آشکارا می‌گویم،
این وطن برای من هرگز وطن نبود،
با وصف این سوگند یاد می‌کنم که وطن من، خواهد بود!
رویای آن
همچون بذری جاودانه
در اعماق جان من نهفته است.

ما مردم می‌باید
سرزمین‌مان، معادن‌مان، گیاهان‌مان، رودخانه‌هامان،
کوهستان‌ها و دشت‌های بی‌پایان‌مان را آزاد کنیم:
همه جا را، سراسر گستره‌ی این ایالات سرسبز بزرگ را ــ
و بار دیگر وطن را بسازیم!

ساعت دو یک روز مه آلود و بارانی بود که هلنا را در سرسرای هتل ویکتوریا دیدم .سی و پنج ساله خوش قد و بالا با چشمانی آبی و موهای صاف و های لایت.تازه از پاریس رسیده بود پشت پیشخوان هتل ایستاده بود و با ته لهجه ی فرانسوی ، انگلیسی حرف می زد. .کلید اتاقش را گرفت سوار آسانسور شد در طبقه هشتم در آسانسور را باز کرد کلید را داخل کرد در را بست چراغ را روشن کرد لباس هایش را در آورد چمدانش را باز کرد به طرف کمد رفت مرتب همه وسایلش را گذاشت به آینه نگاهی کرد دستی به موهایش کشید حمام پشت سرش بود شیر آب گرم را باز کرد شامپوی وان را با آب گرم قاطی کرد وقتی وان پر کف شد داخلش شد برای ده دقیقه خوابید بعد بلند شد دوش گرفت حوله را به دور خودش بست لوسیون را از کمد برداشت به تمام بدنش مالید ، مام رولت را به زیر بغلش زد عطر را به دو طرف گوش اش مالید موهایش را با سشوار خشک کرد.پنجره ی اتاق را نیمه باز کرد هوا ی سرد صورتش را خنک کرد.لباسی را که هفته پیش با لورا خریده بود را پوشید برجستگی سینه هایش را دوست داشت دستی به بدنش کشید موهایش را به دو طرف صورتش ریخت و از اتاق بیرون آمد .در آسانسور که باز شد عطر هلنا مشامم را پر کرد روی صندلی کنار پنجره رو به بیرون نشسته بودم با طنازی به طرف صندلی کنار دستم آمد لبخندی زد و به پیشخدمت سفارش قهوه ی فرانسوی داد. باران شدت گرفته بود شیشه ها پر از قطرات باران شد . نگاهمان برای لحظه ای به هم خیره شد و هر دو با هم لبخند زدیم . به فرانسوی گفتم : هوای پاریس هم این جوریه خانم ؟ به انگلیسی گفت : نه همیشه آقای محترم ! گفتم : من عاشق پاریسم وآرزو دارم یک روزی آنجا زندگی بکنم . پیشخدمت فنجان قهوه را روی میز گذاشت هلنا سرش را برگرداند برای لحظه ای نگاهم کرد سرش را به نرمی تکان داد و گفت : ولی من دیگر پاریس را دوست ندارم چون دیگر کسی را ندارم که منتظرم باشد دستی به موهایم کشیدم و بی اختیار گفتم از عشق فرار کرده اید خانم ؟ چشمانش را گرداند و به آرامی گفت از چهره ام حدس زدید ؟ سفارش قهوه دادم و گفتم من چشم های آبی را دوست دارم و حسم می گوید که این چشمان تر شده ی شما عاشق بوده .و معمولا حسم به من دروغ نمی گوید .فنجان قهوه را به دست گرفت .شما همیشه این قدر راحت می روید سر اصل مطلب ؟ چه طور خانم محترم ؟ همین جوری ! شمارو ناراحت کردم با گستاخی ام ؟ نه ! راستی شما هم مسافر هستید ؟ نه خانم محترم ، هر روز عادت دارم به کافه ی هتل بیایم تا خاطرات شیرینم را با کسی که از دست داده ام یادآوری بکنم به نظر شما کار بدی می کنم ؟ نه آقا ! شما این دورواطراف را می شناسید ؟ اولین باره که به لندن می آیم میشه ازتون خواهش کنم منو بگردانید ؟ نگاهش کردم چقدر دختر راحتیه ، حتما خانم ! راستی شما چتر دارید ؟ می ترسم در باران خیس بشوید هلنا دستی به موهایش کشید و گفت در پاریس مردها باید چتر داشته باشند نه خانم ها ! بلند شدم چترم را به دست گرفتم قهوه اش را تمام کرده بود دستم را به طرفش بردم برای قدم زدن آماده هستید خانم ؟ به نرمی بلند شد به طرف در خروجی هتل رفتیم دستم را گرفت زیر باران قدم زنان به طرف هاید پارک رفتیم.چتر را باز کردم تا هلنا و من زیر باران خیس نشویم . دستش را لمس کردم خیس عرق شده بود با دستمال کاغذی پاکش کردم و دوباره دستم را گرفت تا شب خیلی مانده بود