آیدین wrote @ ژوئن 24, 2008 at 2:47 ب.ظ

هادی جان
سلام

میدانم برای یادآوری خاطره ام شاید جائی نباشد.
اولین بار که که به خانه ء ما اومدی راه را گم کرده بودی .از پشت پنچره تو را دیدم خیلی توپول شده بودی. نشناختمت.در را باز کردم.بعد از ناهار گفتی قرص دیکلوفناک داری؟
برایت آوردم.استراحت کردیم.
اما هر چه منتظر ماندم تو بیدار نشدی.پدرم با نگرانی گفت اشتباها” قرص خواب آور به آقا هادی دادی؟
بعد تو در کمال آرامش از خواب بیدار شدی .خیلی سر حال شدی و گفتی خدایا چه خوابی /چقدر خوابیدم.بهت گفتم مثل اینکه کوه کندی

بعد از پذیرائی تو را به ترمینال رسوندم.

نگرانت بودیم.
اس ام اس زدی که چرخ جلوی یک ماشین رنو در جاده در آمده و بخیر گذشته

صبح زود اس ام اس رسید که تو سالم به شهرت رسیدی
و به خاطر محبت های خانواده از من تشکر کرده بودی.

امید وارم روزی تو را دوباره ببینیم

  رکسانا wrote @ ژوئن 25, 2008 at 9:17 ق.ظ

زمان …
بس کند میگذرد برای آنان که در انتظارند
بس طولانی است برای آنان که در اندوهند

وبس کوتاه برای آنان که خوش اند

اما ابدی است برای آنان که عاشق اند

تنها وبی که بسیار زیبا نوشته میشود و جذاب
من هر روز وب شما را میخوانم