در این روزهای سپری شده از عمر به تنها چیزی که فکر می کنم از حاشیه به بیرون رفتن  است  و لاغیر ! این روزها به این فکر می کنم که تمام انرژی ام را صرف برون رفتن از حادثه های کوچک و بزرگ  کنم .با آدم ها دیگر بیگانه نیستم  ! زبان جامعه ی تازه ام را به خوبی می آموزم با شادی ها و  غم ها به سان عکس العمل های عادی برخورد می کنم . محافظه کاری شرقی و  دو رو بودن را دارم به سادگی و گاه به سختی از وجودم پاک می کنم .همه ی تجربه های زندگی ام در زمان مساعد دارند به کمکم می آیند .گاهی وقت ها فکر می کردم تجربه های احمقانه هم داشته ام ولی همین تجربه های الکی هم کمکم می کنند تا هر چه زودتر آدم بشوم . یک وقت فکر نکنی تا همین چند ماه پیش آدم نبوده ام .نه !  دارم به نرمی و به آسودگی آدم دیگری می شوم .زبان دیگر شخصیتم را دارد عوض می کند .با زبان دومم مهربان تر و انسانی تر زندگی می کنم .با محیط دومم دارم خو می گیرم .دیگر تعارف کردن دارد از یادم می رود .هر چرا که دلم می خواهد به زبان نمی آورم .آزادی جدید را با افراط و تفریط قاطی نمی کنم .به دقت رفتارهای پازل وار پیدا کرده ام .حرکت دست هایم را کنترل می کنم .چشم هایم را به دقت و به شکل تمام باز طراحی می کنم .برای لحظه های رفته فکرم را مشوش نمی کنم ولی به آن ها فکر می کنم .رفتارهای غلط گذشته ام را یه خوبی یاد گرفته ام و بی آنکه به خودم فشار چندانی بیاورم سعی در بهتر شدن شان دارم . حرف های زیادی برای نوشتن دارم ولی اجازه بده بقیه را فردا همین موقع برایت بنویسم . فقط به خاطر داشته باش دوست داشتن بهتر از عشق است .عشق را فراموش کن سعی کن دوستم داشته باشی !