امروز نه با آماندا حرف زدم و نه با کاتلین و میشل ! اصلن با هیچکی حرف نزدم چون با دردی که در سینه داشتم توان صحبت داشتن را از دست داده بودم .فکر کوچه پسکوچه های شهرم _ فکر خاطرات با تو بودن _ دیدن عکس های قدیمی و ادا و اصول های اهالی جزیره روحیه ام را بد جوری پایین آورده .بیچاره آماندا چقدر تلاش کرد مرا بخنداند و شادم بکند ولی من رو مود نبودم و این برای بچه های کافی شاپ تعجب آور بود .منی که همیشه شادم و روحیه ی بالایم همیشه دوستانم را به احترام بر می انگیزد این بار جور دیگری بودم ! خب همیشه که نمی توان شاد و شنگول بود ! از سر کار زود بیرون زدم تا سری به اسکله بزنم .همه ی کشتی ها از بندر رفته بودند  قایق های تفریحی هم تک و توک روی آب شناور بودند .موبایلم را خاموش کردم و  آی پادم را هم بستم .دوست نداشتم هیچ صدایی به جز صدای آب را بشنوم .نیم ساعتی روی اسکله گشت زدم دیدم چاره ساز نشده این تلاطم آب دریا !  به سمت مرکز خرید رفتم سری به فروشگاه مک زدم .لپ تاپ جدیدم را هنوز نیاورده بودند .دوباره غمگین به طرف کافه ی مادر فرانچسکا رفتم .برچسب بسته است ! پشت شیشه بود .به طرف فروشگاه تسکو رفتم نان و شراب و زیتون  و پنیر خریدم .در باغچه پشتی خانه را باز کردم . در شیشه ای آشپزخانه باز بود .وسایلم را روی میز گذاشتم .کوله ام را پشت صندلی گذاشتم .لباسم را در اتاقم عوض کردم .بی تی شرت با شلوارک پشت صندلی نشستم .بطری شراب را باز کردم و تا ته اش را در نیاوردم بلند نشدم .مستی ملایم شراب حالم را کمی جا آورد .روی چمن سبز حیاط دراز کشیدم .زیر آفتاب صلیب وار دست هایم را گشودم و آرزو کردم خوابم ببرد !

اگر می دانستی دوری از تو چه بر سرم آورده _باور نمی کردی .اگر می دانستی تلواسه های روزانه ام را به شبنامه های بی نام و نشان فروخته ام تا در بزنگاه همچون آواری بر سرت فرو ریزد آنگاه شاید باورم می کردی .هیچ به فکرت خطور کرده که من از بالای خیابان به پایین دست خزیده ام تا تو با سبدی از نان و نمک از راه برسی تا شاید باور پذیر باشم برای نگاه بی تفاوت تو ! امشب که از جاده ی جنگلی بر می گشتم دوباره از آسمان ماهی می بارید .شاید باور نکنی ولی همه ی ماهی ها کپور سیاه بودند با چشمانی بزرگ و از حدقه در آمده .در هوای بی هوایی به زمین می افتادند و حتی آن قدر زیاد بودند که چترم را شکستند .تصور کن  ! در هوای بارانی بی چتر در میان ماهی ها راه می رفتم تا جاده به پایان برسد . باران ماهی که تمام شد رنگین کمان رنگارنگی آسمان را نقاشی کرد . کپورهای سیاه را دوباره به وسط آسمان پرتاب کردم تا از سیاهی به در بیایند .همه رنگی در خطوط موازی و مخروطی دیده می شد الی رنگ سفید ! خودخواهی ام را به کناری زدم تا جا برای نقاش قلبم باز شود . بی هوا از قفسه سینه ام بیرون آمد و رقص کنان شروع به پایکوبی کرد .قلم مو ها از هر طرف می آمدند و در میان دست هایش جا می گرفتند .قلم مو ها را به آسمان که می زد رنگ می گرفتند .از میان رودخانه ی جنگلی ماهی  های مقیم بیرون می آمدند و به میان صف  کپورهای آسمانی می زدند .جلو و عقب می آمدند بی هیچ احترامی به تازه واردها  . رنگ ها را از میان فاصله های خالی می قاپیدند تا به شمایل بی رنگ شان شکلی تازه بدهند . هوا از آب خالی شده بود وسفره های زمینی به کمک  گیاهان مکنده آمدند و با لوله های کنفی رو به آسمان نشانه رفتند تا دوباره  شاهد پاشیده شدن گلبول های سفید و قرمز و آبی و سبز شوند .خودت بهتر می دانی _  ابرهای باران ساز از آفتاب و نور می ترسند  و تنها و تنها این بخشش بی پایان زمین است که باران را به آسمان هدیه می دهد .ماهی های مقیم با تردستی ماهی های ناخوانده را رنگ می کردند و نرها با ماده ها تخم ریزی می کردند تا نوزادهای رنگی به دنیا بیاورند . تو با برگ های لگد مال شده از پا  _ چتری برایم ساختی تا به وقت ریزش  _ سقفی برگی داشته باشم .جلبک های زیر رودخانه با لرزش دست هایشان ماسه ها را می کاویدند تا گذرگاهی سبز برای من و تو آماده سازنند ولی افسوس تو با سبد نان و نمک ات شروع به ریز ریز کردن نان کردی تا به وقت بازگشت راه کلبه ات را گم نکنی ولی افسوس پرنده های منقار درشت از راه رسیدند تا دوباره جا پا های نانی با کف زمین یکسان شوند و هیچ نشانی از رد پای تو بر جا نماند .این بار نیز بگذرد شاید با باران   نان  _ دیگر هیچ پرنده ای هوس خوردن نان های زمینی را نکند!!!!