دریا دریا گفته هایم را داخل زرورقی گذاشتم تا پس از پایان طوفان به همراه بطری به ساحل کنار خانه ات برسد تا بدانی چه قدر دوستت داشته ام . همه ی اندوخته ی حس ام را داخل بطری گذاشتم تا به دور از نم و آفات هوا به دستت برسد .از بالای ارتفاع فانوس دریایی به پایین ترین نقطه ی دریا پرتش کردم تا برسد به عمق آب تا به وقت چرخش مد و جذر به راحت زمان در کف دست هایت قرار بگیرد .از بالای پله ها پایین که می آمدم پای چپ در میانه پای راست چرخ  خورد و افتان و خیزان به کف ساحل شنی رسید .همان وقت که باران کفش را خیس کرده بود تا صورت و دهانم به وقت معین با مزه ی خاک آب خورده ! آشنا شود .بیش از آنکه بدانی و حتی حسش کنی دلم برایت تنگ شده بود که مجبور شدم نامه ای برایت بنویسم .کلاغ های کنار برج ساعت شنی از کنار صورتم قارقارکنان رد شدند تا خبر عاشقی ام را کمی آن سوتر ببرند .آخ ! اگر می دانستی چه قدر ! قدر دان این روزها و لحظه های فراق تو هستم دیگر از من چیزی نمی پرسیدی .دست هایم به اختیارم نیستند .باور کن آن قدر سرم آمده که توان گفتنش را از دست داده ام .فقط به یقین بدان که آفات عشق زود گذر از کرانه ی ساحلم گذر کرده و رفته و حتی کاری کرده ام که رد پایش نیز از میان رفته .نه اینکه با دست هایم این کار را کرده باشم .نه ! باد و نرمش باران به کمکم آمدن چون انگشت هایم دیگر به کارم نیامده بودند .پاک کردند هر آنچه را که در توان خودشان بود !خمره های شراب چهار ساله به کارم خورده که حالا می توانم آنی را بخواهم که خواهانش بوده و هستم .با همین چشم هایم آب دریا را در حفره درونی ام ریختم تا بی نیاز از اشک های نمکین خودم باشم .این همه اشک را فدای یک لحظه با تو بودن می کنم تا به یاد بیاوری من هر آنچه که بوده ام و هستم  را برای با تو بودن خواسته ام و دیگر هیچ ! با همین دو چشم بی سویم بارها عینک پنسی ام را چهار اندازه گرفته ام تا صورت ترا واضع تر و شفاف تر ببینم .می خواهی باور کنی یا که نه .ولی قسم به هر آنچه که می پرستی در توانم تنها پرسیدن تو باقی مانده و دیگر هیچ .بیش از آنکه در اشک غرقه شوم حرفی بزن !!