شیشه ی قهوه کاستاریکایی ام که تموم شد بهانه ای برای رفتن به بیرون پیدا کردم .از خانه ام تا فروشگاه آلمانی لیدل راه زیادی نیست ولی چون دوچرخه ام را به کرولاین بخشیده ام تنبلی کمی اجازه نمی داد  ! تا مدتی دوچرخه ندارم تا بتوانم دوچرخه ی دلخواهم را بخرم البته ارزان نه گران !  آنت قولش را داده که از سویس که برگرد دوچرخه قدیمی اش را به من بدهد .چون خیلی دوستش دارم .دوچرخه ی بیست و هشت با چراغ قوه و سبد پشتی و مدل قدیمی که سوار شدنش کیف خاصی دارد . هوای ابری جزیره امروز کمی وحشت ناک هست .ابرهای سیاه و گنده تمام صفحه ی آسمان را پوشانده و کمی راه رفتن جرات می خواد مخصوصا هم وقتی که دوچرخه هم نداشته باشی برای فرار از باران سیل آسا ! به مارسیا قول داده ام هر روز از خودم و خیابان و هر چه که در دور و برم هست فیلم برداری کنم تا برای پروژه جدیدش استفاده کند .تازه فنگ هم این کار را از من خواسته . حسابی دارم مشهور می شوم . چند تا از شعرهایم را هم بچه های دانشکده از من گرفته اند تا در مجله شان چاپ کنند .نمی دانم چرا ذوق می کنم .حس کودکانه ی قشنگی دارم و دلم هم نمی آید از دستش بدهم .در جزیره یاد گرفته ام که قدر هر چیزی را بدانم مخصوصا شادی های کوچکی که حتی به چشم هم نمی آید . آلن را سر خیابان دیدم .پیرمرد معلول که هر روز برای خوردن ساندویچ سوسیس و شیر داغ به کافی شاپ می آید .دستی تکان دادم و او هم با چشمانش سلام داد .زن خیلی خوبی دارد .بیست سال است که از او نگهداری می کند و اجازه نداده به بیمارستان ببرند .چون می گوید آلن خیلی زود دق می کند و زنش دوست ندارد اشک و اندوه شوهرش را برای لحظه ای بببند .دیروز با کرولاین رفتیم سلمانی .از خنده کشت منو ! دستم رو گرفت و به خانمه گفت : سلام کتی ! پسرم رو اورده ام موهاشو بزنی .این جوری و اون جوری موشاهو بزن .خوشگلش بکن تا من برم خرید ! کتی که منو می شناسه گفت : این کرولاین نباشه تو چی کار می کنی پسر گلم ! گفتم هیچی می میرم .خنده ی قشنگی کرد و بر خلاف خیلی انگلیسی ها که دندون درست و حسابی ندارند دندون های سفیدش را نشانم داد و دعوت به نشستن به روی صندلی کرد  .با دقت کارش را شروع کرد .دو ماهی و خورده ای بود موهامو نزده بودم به قول کرولاین نذر کرده بودم . کرولاین خیلی زود به سلمونی آمد و هی به کتی گیر داد که این جوری نزن و بعدش هم خنده بازار ! ( اوه ! خنده بازار ! چند سالی بود یادم رفته بود ) کتی هم با خنده گفت حیف که مارسیا جزیره نیست وگرنه اگه می دونست با کی اومدی سلمونی ! کرولاین گوشی اش را از داخل کیفش درآورد و شماره مارسیا رو گرفت و با خنده گفت : ببین رفیق اجازه می دی پول سلمونی رفیق ات رو بدم ؟ امروز مامانش شده ام .صدای خنده ی مارسیا رو می شنیدم که می گفت : حتما ! حتما ! چه خوب که داره موهاشو می زنه ، حرف های منو که گوش نمی کنه که این پسر بد ! تلفن اش را قطع کرد و رو به کتی کرد و گفت ! دیدی خانم کتی ما دوست پسر دزد نیستیم که ! ما رفیق ایم بابا ! کتی لحظه ای از کار کردن ایستاد و گفت : اخ ! از دست تو کرولاین ! کارمان که تمام شد کرولاین حساب کرد و چشمکی زد و گفت نه پوند بهت بدهکار بودم ،  هشت پوند پول سلمونی یک پوند هم کارمزد م که آوردمت ! دستی به موهای بلندش زدم و گفتم : مارمولک جان باشه .بیا بریم آبجو بزنیم . تا به پاپ برسیم ده دقیقه پیاده روی کردیم . با کلی آدم سلام علیک کرد از بقال و چغال گرفته تا غیره ! من نمی دونم این زن کی وقت کرده که این همه آدم رو بشناسه و اون هم با سردی ذاتی انگلیسی ها !  دو تا لیوان آبجو زدیم البته گنده بعدش مامان کرولاین  با دوچرخه به طرف خانه اش رفت و من هم تا به خانه برسم خرید کردم چون دیگه حال بیرون آمدن رو نداشتم .دوشی گرفتم و رو تخت دراز کشیدم و شروع به بافتن رویاهای جدید شدم !

هیج فکر می کردی این همه در هم تنیدن این همه عشق ورزی این همه مداد وار بر تخت کوبیدن لذتی با این همه تکرار واژه ها داشته باشد فکر می کردی در را که باز کنم با هجوم این همه هوس مواجه شوی به فکرت هم می رسید که انگشت هایم این همه با ظرافت تمام تن ات را لمس کند بی آنکه حتی پوست تن ات به صدا در بیاید هیچ فکر می کردی سکوت عشق بازی ، این همه صدا داشته باشد دیوارهای حادثه ، تنها روایت گر این همه تن دادگی هستند به یاد داشته باش که این عشق بازی در غروب جمعه خوب می تواند باز تکرار شود فقط هوس داشتن اش تکراری نخواهد بود به خوبی می دانم سفیدی هیچ پستانی سفیدی سینه ی ترا ندارد این جمعه ی خوب که بگذرد شنبه هم که بگذرد یکشنبه در ساعت هفت دوباره دلم می خواهد در روی همین تخت بلند با همین دیوارها و سکوت تن ات قرار ملاقات داشته باشم .

نه ! فایده ای نداشت .مارسیا که رفت سوار دوچرخه ام شدم تا در پارک جنگلی کمی با خودم تنها بشوم و از فکر مارسیای مهربانم بیرون بیایم ولی اصلن و ابدان فایده ای نداشت .ساعت چهار سوار قطار شد تا برای مدتی در جزیره نباشد .دختر قشنگم دلش آفتاب اسپانیا را می خواست . دیشب قبل از خواب گفته بود که چون سر کاری مزاحمت نمی شوم خودم سوار قطار می شوم و می روم .نگاهش  کردم و گفتم : مگه میشه برای بدرقه ات نیایم . موهای سیاهش را جمع کرد و با ناز قشنگش گفت : آخه زحمت میشه ؟ خندیدم و گونه هایش را به دستم گرفتم و بوسیدمش . حالا که فکر می کنم می بینم خیلی سخته بی مارسیا در خانه ماندن ! در پارک جنگلی که بودم کنار دریاچه ایستادم و به گربه ی خانم میشیگان زنگ زدم و گفتم که اگه حوصله داشت بیاد خونه چون حال خوبی ندارم . در حالی که پشت تلفن بوی سیگارش را می شنیدم گفت : می فهم رفیق ! حتما یه سر بهت می زنم ولی قبل از آمدن سری به گوستاو می زنم .چند روزی هست که  خانه ی پری اتراق کرده معموله حسابی بهش خوش می گذره ! با صدای گرفته ام تشکر کردم و آی پاد را به گوشم زدم تا با صدای مارسیا غم نبودنش را فراموش کنم .تا به خانه برسم چند بار زنگ زد . گفت : ببین ! اشتباه کردم نمی توانم بیش از سه روز از تو و خانه جدا باشم . می فهمی چی می خواهم بگویم که ؟ با خنده ی باریکم جواب دادم آره که می فهم ،   قشنگ من ! جمع شدن صورتش را حس کردم . لبخند زیبایش را به خوبی تجسم کردم که با مهربانی توام می شود انگار به خوبی می فهمد این روزها به وجودش احتیاج دارم .. .تلفن آخرش که قطع شد فهمیدم داخل تونل شده ، دوچرخه ام را برداشتم و پا زنان تا عمق جنگل رفتم . سعی کردم تند تر پا بزنم تا بیشتر عرق کنم .احتیاج داشتم که خیس آب بشوم .دلم می خواست به جای آسمان باشم تا بدنم را غرق باران کنم .